Kort antwoord: de Groene Rekenkamer ontvangt zijn geld van individuele donateurs, meestal particulieren, soms bedrijven of sympathiserende organisaties. Geen enkel standpunt of publikatie van de Groene Rekenkamer komt tot stand onder invloed van een geldgever. We krijgen geen geld van de olieindustrie - om maar een beruchte kandidaat te noemen - maar we zouden het niet weigeren. Invloed op onze standpunten zou het niet hebben.

De Groene Rekenkamer krijgt geen subsidie. De interne discussie of we die uberhaupt wel zouden accepteren is nog gaande. Het argument dat een organisatie zijn eigen broek moet ophouden spreekt ons aan, maar evenzeer het verhaal dat een overheid ook burgers die het niet met het beleid eens zijn in staat moet stellen hun geluid te laten horen. Op het ogenblik gaan er vele miljoenen naar milieuorganisaties en die zijn maar ten dele als oppositie te beschouwen, te meer omdat heel veel ambtenaren vroeger bij milieuorganisaties hebben gewerkt of anderszins doordrenkt zijn van het groene gedachtengoed.

Er is in de afgelopen decennia veel aandacht gekomen voor de vraag wie  allerlei onderzoek en publikaties financiert. Er zijn dan ook vele gedocumenteerde verhalen over industriëen die met geld bepaalde onderzoeksresultaten hebben beinvloed. Een meer kritische houding op dit vlak is terecht, maar helaas heeft dit ook negatieve gevolgen gehad:
* Als een industrie een publikatie heeft gesponsord sluit dat nog steeds de mogelijkheid niet uit dat de inhoud wel degelijk klopt. Menigeen meent echter vrijgesteld te zijn van het kennisnemen van bepaalde argumenten als blijkt dat ‘de industrie’ er achter zit.

* Het alternatief: financiering door de overheid of door milieuorganisaties is net zo min brandschoon. ‘Idealistische’ motieven  zijn minstens zo’n krachtige drijfveer om informatie te manipuleren als financiële.