Al weer enige tijd is de filmploeg van de Groene Rekenkamer terug uit Tsjernobyl, maar ziekte verhinderde helaas een eerdere berichtgeving hierover. Niettemin, het was een sensationele tocht die geheel heeft gebracht wat we er van te voren van verwachtten. Meer zelfs, in die zin dat de stralingsniveaus zoals we verwachtten in het geheel niet indrukwekkend waren. Het is dan ook een raadsel waarom dit grote gebied zo lang geëvacueerd is geweest, maar het is goed te vernemen dat de Oekrainse overheid voornemens is het gebied weer grotendeels vrij te geven. Daarover in een volgend bericht, hier een kort reisverslag. Lees verder

‘The False Promise of Green Energy’ en ‘Power Hungry’ zijn twee boeken die naadloos op elkaar aansluiten omdat beide een goudmijn zijn voor het noodzakelijke rekenwerk om de onrealistische beloftes van duurzaamheidadepten door te prikken. Stuk voor stuk worden de bekende “groene” mythen en beloftes ontmaskerd op een leesbare manier met veel rekenwerk maar zonder de grote lijnen uit het oog te verliezen. Lees verder

Sommige mensen zetten zich in brand om tegen iets te protesteren. Jan Palach in Praag 1968, die Tunesische straatventer en de Tibetaanse monniken. Anderen zetten hun leven in in verzet tegen een dictatuur, zoals het Verzet tegen de nazi’s. Er zijn ook lieden die liever zichzelf voor schut zetten. Hier kunnen wij geregeld getuige van zijn wanneer de jongens en meisjes van Greenpeace treinen met radioactieve restproducten proberen tegen te houden. Door hun acties blijven die stilstaande treinen met dat “levensgevaarlijke” spul nodeloos langer mens en dier langs de spoorbaan bedreigen, toch? Immers volgens Greenpeace leidt elke dosis straling tot kanker en misvormde baby’s. Je kunt dus stellen dat die jongens en meisjes van Greenpeace onschuldige burgers langs die spoorlijn nodeloos aan straling blootstellen. Als we de LNT-berekeningswijze van Greenpeace inzake Tsjernobyl er bij halen zou je pakweg 4% extra overlijdensgevallen moeten krijgen, ergens ooit in de weet ik waar toekomst. Ik wil het dan nog niet over zevenkoppige monstertjes hebben. Dat is toch een horrorscenario? Dit gruwelijke lot treft zeker de politiemensen die de mentaal geïoniseerde jongens en meisjes proberen los te knippen van hun ideaal om hen vervolgens met beide benen op de grond te zetten, zij het wel in geboeide toestand en stralend van idealisme. Lees verder

Dit is het mooie snuitje van de 10-jarige Ayaka uit Fukushima. Leuk heeft ze het niet: bij de tsunami verdween het huis van haar ouders en opa ging mee ten onder. Nu woont ze ergens anders en krijgt dagelijks te horen dat ze voortdurend in levensgevaar is vanwege de straling die wel 20 keer hoger is dan normaal! Haar vader heeft een geigerteller gekocht en nu mag ze nog maar een half uurtje per week buiten spelen en alleen op het asfalt, want op het gras is de straling te hoog. Ayaka groeit op in angst. En waarvoor? Volgens de metingen van haar vader straalt het asfalt 0.8 microsievert per uur. Dat beschouwen ze als gevaarlijk, en de officiële stralingskundigen moedigen dat aan: je moet altijd streven naar straling op zo laag mogelijk niveau.  ‘Alara’ heet dat beleid. Ja, jammer dat zo’n snuitje de komende 70 jaar in onterechte doodsangst zal slijten, maar hey, being green means never having to say you’re sorry.

Want die doodsangst van Ayaka IS onterecht. Zij is geen slachtoffer van te veel straling, maar van de media, de actievoerders, de ambtenarij en vooral de ‘deskundigen’,  die via het Alara-beleid de  mythe in stand houden dat één extra millisievert per jaar de gezondheid bedreigt, maar die tevens weten dat bij een kankertherapie een stralingsdosis wordt gegeven van tienduizenden millisievert en dat de patiënt daarna mag verwachten nog jaren in redelijke gezondheid te leven. De Alara-experts zwijgen als eerst in Tsjernobyl en nu weer in Fukushima een paar extra millisievert een complete maatschappij ontwrichten en de toekomst van de jeugd smoren in doodsangst. Emeritus professor dr Wade Allison (fysica, Oxford) stelt een nieuw systeem voor: in plaats van te streven naar zo min mogelijk straling moet er een beleid komen dat de straling alleen beperkt wanneer deze gevaarlijk wordt: Ahars: As High As Reasonably Safe. En dat levert heel andere waarden op. Lees verder